Zelfzorg voor lijders aan babyblues: In het land van moeders

ZELFZORG VOOR LIJDERS AAN BABYBLUES: IN HET LAND VAN MOEDERS

in het land van moedersEen kind krijgen is een prachtige, maar ook gruwelijke ervaring. De eerste maanden moederschap zijn overweldigend. Extase over het nieuwe hummeltje in je leven wisselt zich af met diepe wanhoop, uitputting en een groot gevoel van benauwing. Herkenbaar? Rachel Cusk biedt met In het land van moeders troost, een spiegel en wat vaste grond onder de voeten voor moeders die in de babyblubber weg dreigen te zinken. Niet in de zin van ‘kom op, zo erg is het allemaal niet, gewoon een postnataal dipje’. Cusk beschrijft heel eerlijk wat het krijgen van een kind precies met haar deed. En dat op een manier die tegelijk geestig en schrijnend is, zowel persoonlijk als analytisch.

De Engelse auteur Cusk (1967) schreef het boek tijdens haar tweede zwangerschap en kraamperiode. Na de geboorte van haar eerste dochter weet ze niet wat haar overkomt, hoe ver ze wegdrijft van haar gevoel van identiteit en zelfstandigheid. Maar als na verloop van tijd de buitenwereld weer in handbereik komt, weet ze bijna niet meer te benoemen wat haar nou zo ontwortelde. Sterker nog: ‘Ik vergat opzettelijk alles wat ik kort geleden zo scherp had gevoeld: in werkelijkheid kon ik die gevoelens niet verdragen.’ Door er als ze voor de tweede keer zwanger is over te gaan schrijven, dwingt ze zichzelf haar tegenstrijdige gevoelens onder ogen te zien en aan het papier toe te vertrouwen.

Het boek bevat een schat aan herkenbare verhalen over dagelijks moederleven. Geestige verhalen over idiote voedingsadviezen, de geheimtaal waarin vrouwen over bevallingen kunnen praten en de eerste wandeling buitenshuis (‘Ik vind mezelf redelijk succesvol: ik loop en praat terwijl de baby in een draagzak tegen mijn borst slaapt’). Maar ook passages waarin Cusk haarscherp weet te schetsen hoe schrijnend en verwarrend het allemaal kan zijn. ‘Dan huilt ze, van achter de deur. Ik begin te schreeuwen. Ik weet niet precies wat ik schreeuw, iets van dat het oneerlijk is, dat het natuurlijk volkomen onredelijk is dat ik VIJF MINUTEN voor mezelf zou willen hebben. GA SLAPEN! schreeuw ik, nu recht boven haar wieg. […] Uiteindelijk valt ze in slaap, stil en onderdanig, waarbij ze mijn hulp afwijst. Dat ze zich van me afkeert, vervult me met schaamte; de slaap zelf, waarnaar ik zo heb verlangd, is ondraaglijk. Ik wil haar wakker maken, haar liefde aanreiken. Nu ze stil en kalm is, is mijn liefde weer volmaakt, en ze is niet eens wakker om het te zien.’

Door dit soort persoonlijke ervaringen heen weeft Cusk ook nog eens buitengewoon scherpzinnige inzichten over wat moederschap met je doet. ‘De bevalling is niet alleen dat wat vrouwen van mannen scheidt: het scheidt vrouwen ook van zichzelf, zodat een vrouw een totaal andere opvatting krijgt over wat het betekent om te bestaan. In haar hebben andere personen bestaan, en na hun geboorte leven die binnen de jurisdictie van haar bewustzijn. Als ze bij hen is, is ze niet zichzelf; als ze niet bij hen is, is ze niet zichzelf; en dus is het even moeilijk om je kinderen achter te laten als het is om bij ze te blijven.’

Na publicatie van het boek viel half Engeland over Cusk heen. Ze zou het moederschap onwaardig zijn. Door bewonderaars werd het boek ook wel provocerend genoemd. Maar het is geen provocatie, het is de rauwe werkelijkheid. En niets is troostender dan dat die er gewoon mag zijn.

Beste tijdstip van inname: als het moederschap je naar de strot vliegt (of als je wilt weten waarom je geliefde er zo doorheen zit). Eventuele bijwerkingen: een opluchtende huilbui.

In het land van moeders van Rachel Cusk
Oorspronkelijk uitgegeven als A Life’s Work: On Becoming a Mother (2001), in het Nederlands verschenen bij De Bezige Bij (2004)


Te zware last op je schouders? Zoo City relativeert

Aap op je schouder

zoo-city-beukesSchouders zijn er in soorten en maten, net als de meeste andere lichaamsdelen. Sommige schouders zijn uitermate fijn om op uit te huilen, of om op te staan om bij die ene lekkere appel te kunnen. Wie durft, zet zelf zijn schouders ergens onder, al komt het ook regelmatig voor dat we onze schouders ergens over ophalen. En soms, ja vaker dan ons lief is, is de last die we op onze schouders voelen drukken zo zwaar dat we er letterlijk onder gebukt gaan.

Heb je veel mee te sjouwen? Draag je de zorg voor een ziek familielid? Is je bedrijf bijna failliet? Voel je de last van een overvolle to-do lijst? Kortom: bezwijk je bijna onder de last op je schouders? Is de aap op je schouders zo groot is dat je er niet meer omheen kunt? Lees dan ter relativering Zoo City van Lauren Beukes.

De Zuid-Afrikaanse Beukes laat je voelen hoe het is als je daadwerkelijk een last meetorst, in de vorm van een dier dat zich aan je vastklampt. Zoo City is science fiction in de beste zin van het woord, scherpzinnig en maatschappelijk. Het speelt zich af in het hedendaagse Johannesburg. Daar sjouwt iedereen die iemand vermoord heeft als ‘merkteken’ een dier met zich mee. De scheidslijnen lopen in dit boek niet langs kleur of ras of klasse, maar tussen degenen die ‘animalled’ zijn en zij die dat niet zijn. Het centrum van Johannesburg is het terrein van degenen die een last te dragen hebben. Maar naast het dier dat zij met zich meedragen, krijgen de misdadigers ook een speciale gave die ze ten goede kunnen aanwenden.

Hoofdpersoon Zinzi heeft een luiaard op haar schouders en kan het huis niet verlaten zonder hem mee te nemen. Met hem heeft ze ook het vermogen om verloren spullen terug te vinden. Voortdurend zijn er mensen die van die gave gebruik willen maken voor onbenulligheden of om verloren gewaande waardevolle spullen te traceren. Totdat Zinzi de opdracht krijgt om een tienertweeling in nood op te sporen. Haar zoektochten brengen haar aan de rafelranden van deze harde stad, waar het onveilig is en geen mens te vertrouwen lijkt. Zo schetst Beukes op geheel eigen wijze een beeld van het underdogleven in de grote stad en een subtiel apartheidsverhaal.

Als de aap op je eigen schouders te zwaar wordt, leer dan van Zinzi. Zij omarmt tenslotte haar luiaard en leert ermee leven, ondanks de afschuw en irritatie die hij opwekt. Het is een last ja, maar ook het zichtbare symbool van het verleden dat onlosmakelijk met haar verbonden is en daarmee een onderdeel van haarzelf. Er is geen ontkomen aan.

*Dit recept verscheen eerder in de bundel Een zachte machine. Een literaire reis door het lichaam van Arko Oderwald.


Dit lezen de apothekers deze zomer

Om het alledaagse leven zo snel mogelijk achter zich te laten, trekt Akke eerst met een kano diep de Biesbosch in. En om het loslaten extra te bevorderen gaat er een flinke pil mee van Haruki Murakami, meester in het scheppen van parallelle werelden en alternatieve realiteiten die overtuigen, meeslepen en op ideeën brengen: 1q84. De rest van de zomer houdt ze een staycation en installeert ze zich op haar – hopelijk zonnige – dakterras met alle Italiaanse boeken die ze de afgelopen jaren verzamelde, maar waar ze maar niet aan toe kwam. Daaronder XY van Sandro Veronesi, de biografie van de Italiaanse journaliste Oriana Fallaci en de laatste twee delen van de Napolitaanse romans van Elena Ferrante. Lekkere spumante erbij, een bord vol antipasti binnen handbereik: la vita è bella.

Marije weet nog niet waarheen het gaat deze zomer – ze is van de bonnefooi – maar dát ze gaat is wel duidelijk, en dat er veel boeken meegaan ook. In elk geval Transit van Rachel Cusk. Marije is fan van Cusk, die in zulke glasheldere zinnen zulke ongrijpbare gevoelens kan verwoorden, waarbij ze tegelijkertijd verheldert en compliceert. Omdat het samenlezen de liefde voor korte verhalen in haar heeft aangewakkerd, mag ook De citroentafel van Julian Barnes – nog zo’n lievelingsschrijver - de rugzak verzwaren. En verder gaan in elk geval nog een paar nieuwe schrijvers mee op reis naar onbekende verten: Jente Posthuma (Mensen zonder uitstraling), Elizabeth Strout (Ik heet Lucy Barton) en misschien ook wel Roos van Rijswijk met Onheilig (alhoewel een verhaal over verwijdering tussen moeder en zoon Marije als moeder van puberzoons ook nog wat doet terugschrikken – eerst nog even wat vakanties liederlijk samen luieren met die lange lummels wellicht).


Dringend behoefte aan nuance? Lees Kamel Daoud

MoussaLijdt u ook onder het zwart-witdenken dat de meeste maatschappelijke discussies inmiddels danig beheerst? Onder de ééndimensionaliteit die het politieke debat zo hevig teistert? En krijgt u ook zo’n buikpijn van de grote woorden (‘een tsunami aan vluchtelingen’, 'asielplaag') en de snelle oneliners die alleen maar bedoeld zijn om te scoren? Hebt u ook zo’n behoefte aan nuance, aan een beetje eruditie, aan ruimte voor meerduidigheid, zonder u daarbij meteen te hoeven begeven in a-politieke sferen waarin alleen de eigen zielenroerselen ertoe doen?

Misschien is het dan tijd voor het lezen van Moussa of de dood van een Arabier, van de Algerijnse schrijver Kamel Daoud. Of beter nog: lees eerst de klassieker De vreemdeling van Albert Camus (nog eens, of eindelijk dan toch) en daarna Daouds boek.

In zijn zinderende debuutroman wekt Daoud namelijk de anonieme Arabier tot leven die in De vreemdeling op het strand wordt doodgeschoten. De ‘naamloze die niet eens de tijd kreeg om een voornaam te dragen’ krijgt van Daoud een naam, Moussa. Sterker nog: hij krijgt een denkbeeldig broertje, Haroen, die aandacht opeist voor de dubbele moord die op zijn grote broer werd gepleegd. Hij werd immers niet alleen gedood in een boek, maar ook nog eens achteloos aan de kant geschoven door de auteur daarvan, Camus, die alleen maar oog heeft voor de moordenaar en zijn problemen. Terwijl de dood van zijn broer Haroens leven sinds zijn zevende geheel heeft bepaald.
Moussa is een ingenieuze hervertelling van een westerse klassieker. Een boek dat gemakkelijke waarheden op z’n kop zet en je als lezer de vele lagen van een verhaal laat zien. Goed voor wie wel wat complexiteit kan gebruiken in deze simplistische tijden (wat iets anders is dan moeilijk leesvoer, want dit boek leest als een trein).
Extra waardevol is dat het dit boek ook nog eens raakt aan de actuele politieke vraag wie treurt om welk verlies. Daoud vraagt zich af hoe het kon gebeuren dat hele generaties lezers een man die stierf op een ver Noord-Afrikaans strand eenvoudigweg wisten te negeren. Die vraag is met de vele doden die er inmiddels aanspoelen op Noord-Afrikaanse en Zuid-Europese stranden, prangender dan ooit.


Valentijn voorlees recept voor geliefden

Verloren vrouwDe liefde! Een genot om te hebben, maar niet altijd even gemakkelijk om steeds, van dag tot dag, ten diepste te voelen. Want de buitenwereld – werk, vrienden, familie - trekt aan je, de hond moet nog uitgelaten of het kind nog gevoederd en Pauw & Witteman zijn ook heel onderhoudend. Ook wel eens de neiging om langs elkaar heen te leven? Elkaar in de drukte van alledag uit het oog te verliezen? Er is een simpele maar doeltreffende remedie tegen dit veel voorkomende liefdeseuvel: lees elkaar voor!

Het voorlezen van of voorgelezen worden door je geliefde is een ultieme manier om de intimiteit te bevorderen. A) Je kruipt natuurlijk lekker tegen elkaar aan op de bank of in bed. B) Je maakt samen een virtuele reis naar nieuwe verten. C) Het geeft je hetzelfde geborgen gevoel als je vroeger als kind had, als je vader of moeder je voorlas. D) Je overbrugt eventuele verschillen, want je hebt een gezamenlijk doel: net zolang doorlezen tot je weet hoe het afloopt. Elke avond een kwartiertje doet al wonderen. Of plan een weekend samen in bed met boek, om je er in één keer helemaal aan over te geven.

Een superspannend boek om samen te lezen is Verloren vrouw van Gillian Flynn. Dit ingenieuze maar heerlijk weglezende verhaal begint als een relatieroman, maar verandert langzaam in een bloedstollende psychologische thriller. Centraal staat het New Yorkse echtpaar Nick en Amy. Nick raakt zijn baan kwijt, en vindt het maar bar moeilijk om financieel afhankelijk te zijn van zijn vrouw. Om uit de impasse te geraken, verhuist het stel terug naar Nicks geboorteplaats. Daar blijft het wringen. Op de dag van hun vijfjarig huwelijk verdwijnt Amy. Liet zij hem in de steek, zit Nick achter haar verdwijning of is er nog iets anders aan de hand? Flynn schetst geen droomechtpaar, maar legt een complexe relatie bloot. Amy, zo blijkt gaandeweg, is bijzonder goed is in het regisseren van het leven van anderen. En wat zijn de ‘duistere kanten’ van Nick? Deugt hij eigenlijk wel? Nick en Amy komen in het boek om en om aan het woord. Voer de spanning extra op door elk bij het voorlezen een van de personages voor je rekening te nemen. Aandachtspuntje: hou het opkomende wantrouwen jegens elkaar onder de duim, lach erom en kus het af!

Als je eenmaal de helende werking van een gezamenlijk voorleesritueel hebt ontdekt, kies dan samen een nieuwe titel. Bijvoorbeeld de oerroman en oerromance Trots en Vooroordeel (Pride and Prejudice) van Jane Austen. Geniet van het spel van aantrekken en afstoten dat zich ontwikkelt tussen de eigenzinnige Elizabeth die van haar moeder trouwen moet met een rijke man en de norse maar ook intrigerende Mr. Darcy. Heerlijk leesvoer voor romantici. Ben jij dat wel en je geliefde niet? Dan een zakelijk argument: dit boek uit 1813 geldt als een van de grote klassiekers uit de wereldliteratuur, en die moet je natuurlijk gelezen hebben.


Onze wens voor het nieuwe jaar

Wij kijken uit naar 2017. Het jaar waarin we gaan samen lezen met mensen in buurthuizen en verzorgingshuizen om zo het leesplezier en de ontmoeting te stimuleren. Daarnaast starten we in januari met nieuwe cursussen aan de HOVO Alkmaar. En u zult ons weer tegenkomen op festivals en in bibliotheken. Tot in het nieuwe jaar!

culturele-apotheek-2017


Angstig over waar het naartoe gaat met de wereld?

ANGSTIG OVER WAAR HET NAARTOE GAAT MET DE WERELD?

WolkenatlasFace your demons met Wolkenatlas van David Mitchell

Durf je het journaal niet meer aan te zetten ’s avonds? Vrees je dat je kinderen opgroeien in een wereld vol haat en onrust? Ben je alvast aan het hamsteren geslagen voor het geval dat die Derde Wereldoorlog toch echt uitbreekt? Kortom, ben je net als vele anderen bang voor wat er zich momenteel afspeelt op deze aardbol? Verdiep je dan in Wolkenatlas van David Mitchell.

Wolkenatlas is een roman in zes verhalen, alle zes zeer verschillend in stijl en genre – van een avontuurlijk reisverslag via hilarische brieven tot aan een thriller. De verhalen hebben op het eerste gezicht een chronologische opbouw. Het eerste verhaal start, zo lijkt het, ver in het verleden. Hiervandaan voert Mitchell ons mee tot ver in de toekomst, en dan opnieuw terug naar het verleden. Het is geen fraaie tocht door de tijd. Het zijn verhalen over hoe ons misbruik van de aarde leidt tot verwoesting en over wat ons mogelijk te wachten staat als het gruwelijk misgaat met de wereld. Mitchell laat ons bijvoorbeeld doorleven hoe het is als we volledig getechnologiseerd raken. Het mooie is dat hij door alle ellende heen laat zien hoe zelfs robots revoluties kunnen doen ontketenen en hoe ook in een post-apocalyptische wereld mensen toch weer contact met elkaar zoeken en opnieuw een samenleving in het klein opbouwen.

Nee, een sussend boek is het niet. En Mitchell valt niet te betrappen op het kleinste spatje vooruitgangsideologie. Maar hij laat je in deze fascinerende roman bovenal ervaren dat de menselijke beschaving cyclisch is. Wolkenatlas herinnert je eraan dat ook grootse beschavingen als die van de oude Egyptenaren en Grieken ooit ingestort zijn, en dat dit toch geen einde aan het bestaan van Egyptenaren en Grieken maakte, noch aan de menselijke bewoning van de aarde. En dat maakt het boek uiteindelijk hoopvol. De aarde draait wel door, en de mensheid uiteindelijk ook, hoe horterig en horkerig ook.

Ondertussen kun je ook genieten van de virtuoze vertelkunst van Mitchell, die jongleert met tijd en chronologie, vorm en verteltrant. En passant opent hij daarmee een luikje in je hoofd, dat je doet beseffen hoe waardevol het is om buiten de gebaande paden te treden. Wie met een open geest en vol creativiteit de wereld in stapt, zal in elk geval geen willoos slachtoffer van doemdenken worden.

Lees Wolkenatlas in alle rust, zonder je af te laten leiden, in dagelijkse porties van ongeveer 25 bladzijden. En wees niet bang: hartkloppingen zijn slechts een onschuldige bijwerking.


Struikel je wel eens over je tong? Lees Dertien!

Een haperende tong

Dertien MitchellDe tong. Een van de meest sensuele organen die de mens rijk is. Zo gevoelig is bijkans geen enkel ander lichaamsdeel. Beter nog dan de vingertoppen tast de tong onbekende oppervlakten af, op zoek naar contour, textuur en warmtegraad. Om over zijn rol als smaakzintuig nog maar te zwijgen. Toch kan de tong ook een vijand worden. Als je tong niet doet wat jij wil en je over je woorden laat struikelen, dan is al dat heerlijke voelen en proeven opeens van ondergeschikt belang. Dan sta je machteloos te stamelen en te stotteren, afgesneden van de taal. Overkomt het jou regelmatig dat je met je mond vol tanden staat, en je tong angstig tegen je gehemelte geplakt zit? Lees dan Dertien van David Mitchell.

De 13-jarige Jason heeft een spraakgebrek. Maar meer dan dat: last van opgroeien. Van niet weten hoe zich gedragen tegen het meisje dat hij leuk vindt. Van irritante klasgenoten. Van angst om uitgelachen te worden omdat hij graag gedichten schrijft. Van ouders die met elkaar in de clinch liggen en een zus die hem niet ziet staan. Daar valt een beetje stamelen eigenlijk bij in het niet. Hoewel: “Hangman is verdomd genadeloos deze maand januari”. Het is Hangman, zoals Jason zijn weigerende tong noemt, die besluit welke woorden er niet lekker uitkomen. Jason is een meester in het ontwijken van die woorden. “De enige manier om Hangman te slim af te zijn, is om één zin vooruit te denken, en als je een stamelwoord aan ziet komen, je zin te veranderen zodat je het niet hoeft te gebruiken.” Blokkeert Hangman sigaretten? Dan neem je gewoon peuken, of Marlboro’s.

Als lezer volg je Jason een jaar lang. Een jaar waarin Hangman steeds opdringeriger wordt, juist nu hij onder vuur ligt van een aantal pestkoppen. Soms als hij met een meisje praat is Jason “zo nerveus dat zelfs Hangman ervandoor was om zich ergens te verstoppen”. Maar in de klas schept Hangman er genoegen in Jason voortdurend voor paal te zetten. In Jasons hoofd woont naast Hangman ook Kruiper, die hem steeds toesist te duiken, zich gedeisd te houden, geen aandacht op zich te vestigen, alles gelaten over zich heen te laten komen. Tot Ongeboren Tweelingbroer zich ermee gaat bemoeien…

Dertien geeft een prachtig inzicht in het gevecht met de tong dat stamelaars en stotteraars kunnen hebben. En laat ook zien hoe ze zich kunnen bevrijden uit de houdgreep van hun eigenste Hangman, zodat de woorden weer vrijelijk kunnen stromen.


Last van overmatige reislust?

De kunst van het reizenBen je net terug van een reis maar kun je niet wachten tot de volgende vakantie weer begint? Word je onrustig bij de gedachte dat je de komende weken THUIS door moet brengen? Surf je nachten lang op internet op zoek naar goedkope tickets? Lees dan De kunst van het reizen van Alain de Botton en neem de tijd om je af te vragen waar al dat reizen goed voor is. Waarom reizen we eigenlijk? Wat levert het ons op? En is het ons te doen om het reizen of om het bereiken van de bestemming? Als je dit boek uit hebt, heb je geleerd hoe te reizen in je eigen kamer of in je eigen hoofd. Wel zo gemakkelijk als je even geen vakantie hebt.


Last van overvoering? Lees Dyer en Davis!

Dyer Yoga voorDavis De taal vanDe vakantie ook al helemaal uitgestippeld? Bestemming of reisplan vastgesteld? Onderdak geregeld? Uitgezocht wat er te zien en te doen valt? Waar je het beste kunt eten of zwemmen? Hoe en wanneer de couleur locale het meest authentiek te ervaren valt? Pfff. Eigenlijk is het om bij voorbaat moe van te worden. Waar zijn we nu helemaal mee bezig? Zelfs ontspannen is een werkwoord geworden, en onze vrije tijd een ding dat geregeld en georganiseerd moet worden, volgeplempt met gegarandeerd bijzondere ervaringen. Niet voor niets worden we overspoeld door almaar meer festivals, waar je je dagenlang kunt onderdompelen in het ene na het andere hoogtepunt op cultureel, culinair of anderszins creatief gebied. Ja laten we het maar toegeven: we lijden collectief aan FOMO (Fear of Missing Out). Eens een weekend, een week, een hele vakantie nietsdoen: je voelt je al snel een sufferdje, eenzaam of saai, out of touch met de wereld om je heen.

Terwijl een beetje stilte en rust natuurlijk ook goud waard zijn (en u en de wereld allebei een beetje leuker maken). Let’s slow down, om Douwe Bob er nog maar even bij te halen (u durfde ook vast niet NIET te kijken, afgelopen mei). Oftewel: heeft u ook last van overvoering? Dan is het hoog tijd voor wat literair antidotum. Lezen is sowieso goed. Maar het innemen van Geoff Dyers Yoga voor mensen die te beroerd zijn om eraan te doen en Lydia Davis’ De taal van dingen in huis is nog beter.

Een stevige dosis relativering, dat is wat Yoga voor mensen die te beroerd zijn om eraan te doen voor ons in petto heeft. In dit boek reizen we mee met Geoff Dyer, die gedreven door rusteloosheid en een zucht naar steeds weer nieuwe ervaringen over de wereld reist. De Brit trekt van aantrekkelijk oord naar nog aantrekkelijker oord: Rome, Cambodja, het Burning Man Festival in de Amerikaanse woestijn, het kan niet op. Ultiem geluk, zo zou je denken. Maar dat valt tegen. Want, zo laat Dyer op zijn geheel eigen (hilarische) wijze zien: er is een grens aan de hoeveelheid WOW! die een mens aankan. Zoals Dyer het omschrijft: “I felt I could no longer take the roller-coaster of emotions of travel, its surges of exaltation, its troughs of despondency, its large stretches of boredom and inconvenience.”
Te veel bijzondere plekken en ervaringen maken een mens blasé en apathisch, zo weet je na het lezen van dit heerlijke boek. Waarna je waarschijnlijk niets liever doet dan in je eigen achtertuin neerstrijken met een glas koude limonade of wijn binnen handbereik, om daar ultiem gelukkig te zitten wezen met bijna niets.

Wie nog wel wat hulp kan gebruiken bij het ontvankelijk raken voor dat bijna niets, leze in die achtertuin af en toe in De taal van dingen in huis (2014) van Lydia Davis. Geen schrijver kan zo goed als Davis in een paar woorden de meest alledaagse observaties en gedachten verheffen tot iets belangwekkends en meeslepends. Haar verhalen, soms maar een of twee zinnen lang, zijn als een zuurtje: een klein genot waar je lekker lang op kunt zuigen. Voorproefje? Leg dan dit eenregelige verhaal ‘Bloomington’ op de tong: "Nu ik hier een tijdje ben, kan ik met een gerust hart zeggen dat ik hier nooit eerder ben geweest."

Wij wensen u een heerlijke zomer!

• Geoff Dyer, Yoga voor mensen die te beroerd zijn om eraan te doen, 2014 (vertaling van Yoga for people who can’t be bothered to do it, 2003).
• Lydia Davis, De taal van dingen in huis, 2014 (vertaling van Can’t and won’t, 2014).